Eindelijk naar Coyhaique Patagonië

Op dinsdag 22 november was het dan eindelijk zo ver, Boy en ik vertrokken naar Patagonië Chili. Via Dusseldorf, Parijs, Santiago de Chile zijn we na bijna 18 uur vliegen en ca. 14:000 km verder op donderdag rond 13:00 geland op Aeropuerto Balmaceda. Het ruim 30 graden warme en zonnige Santiago de Chile was snel vergeten bij de koude en krachtige wind die ons begroette toen we uit het vliegtuig stapten. Een start- en landingsbaan met een loods en parkeerplaats op een wijdse groene prairie achtige vlakte met aan de westelijke horizon de witte toppen van het Andes gebergte. Verder niks, alleen prairie.

Nadat we onze huurauto, een mitsubishi pick-up, hadden opgehaald nam Boy plaats achter het stuur en ongeduldig dat we waren vertrokken we gelijk.

Al snel kwamen we op een T-splitsing, we hadden dus twee keuzes: links of rechts. Geen borden, dus snel even maps raadplegen. O, geen bereik. Dan maar rechtsaf slaan. We passeerden een bord met de tekst ‘Controle’. Ik lees net zo goed Spaans als Chinees, maar toch begreep ik dat we de verkeerde keuze hadden gemaakt. Ik wist namelijk dat de luchthaven dicht tegen de Argentijnse grens aan lag. Het zou zo maar eens op de grenscontrole kunnen duiden. Nadat Boy gekeerd had kwamen we snel een bord tegen met daarop Coyhaique 56 km. Bam, we zitten goed!

Al snel kwamen we op de Carretera Austral terecht, een ruim 1200 km lange noord-zuid verbinding in Patagonië. Het wegennet in deze regio is vrij overzichtelijk en had ik redelijk in mijn hoofd zitten door het vele googlen. Omdat het nog vroeg op de middag was besloten we niet meteen naar Coyhaique te rijden maar verder zuidelijk naar Villa Cerro Castillo. Dit stuk van de Carretera Austral maakt namelijk ook onderdeel uit van het fietsparcours van de Patagonman. En niet zo maar een stuk, het voert namelijk over een ca 1200m hoge pas. Een over het algemeen goed verharde, op enkele hele slechte stukken na, brede kronkelende bergweg. Met eerst nog prachtige vergezichten over de prairie en later door smalle kloven langs snelstromende bergriviertjes zoals de Rio Blanco. Na een uur rijden gaan we over de pas en hebben we weer een wijds uitzicht op de vallei van de Rio Ibáñes. We besluiten af te dalen tot de kleine nederzetting van Villa Cerro Castillo, tevens de wissel plaats van fietsen naar lopen. We eten wat en rijden weer terug richting Coyhaique, al snel dooft de radio weer omdat er geen bereik is en na ongeveer anderhalf uur rijden komen aan bij ons appartement.

Villa Cerro Castillo

Het landschap waar we richting Coyhaique doorheen rijden is ongekend. Al rijdend blijven we foto’s maken, wetende dat wat we willen vastleggen toch niet vast te leggen is op een foto. Ik ben nog nooit door zo’n lieflijk en tegelijk ruig landschap gereisd. Het verkeer dat we tegenkomen was op twee handen te tellen. Bijna net zoveel vakantiefietsers komen we tegen, die waarschijnlijk de Carretera Austal affietsen. Iets wat mij als fervent vakantiefietser ook al stiekem door het hoofd gespookt heeft in de aanloop naar deze reis. Coyhaique is een stadje van ca. 50.000 inwoners en is de hoofdstad van de regio Aysén. Eenmaal in Coyhaique komen we er snel achter dat eenrichtingsstraten hier anders worden aangeduid, en dat haaientanden ook nog niet zijn uitgevonden. Maar we laten ons niet gek maken en leren snel. Ons appartement ligt in iets wat op een hoofdstraat lijkt en het straatbeeld doet mij denken aan een ‘modern’ cowboy dorp. Waarbij je modern moet lezen als dat de paarden vervangen zijn door auto’s. We checken in bij ons mooie en ruime appartement. Zo, nu eerst maar eens acclimatiseren.

Coyhaique